"Με την αγάπη μου και τα ταξίδια του Reader", όταν τα παραλάμβανα (με τίτλο βέβαια) σκέφτηκα ότι ήδη του οφείλω πολλά, έναν γενναίο τσακωμό που κατέληξε σε βαθειά και αληθινή φιλία. Το ότι έμαθα να στέλνω μέιλ ακόμα του χρωστώ, το ότι ξέρω να μπαινοβγαίνω
στα μπλογκς. Φίλους καλούς καρδιάς του χρωστώ και μια αναδεξιμιά χάρμα, τη νουβαντίτσα. Ακόμα και το ότι είμαι η άλεφ, μπορεί να του χρωστώ, πολλά κεραυνοβόλα σίγουρα του χρωστώ και βέβαια πια μου λείπει εκείνο το αμίμητο, ανεκδιήγητο "καλή μου κυρία" και "καλή μου κυρία" τώρα που απόκτησα για κείνον το όνομα το κανονικό. Κι έτσι με πολύ χαρά, σήμερα, φιλοξενούμε με τον Moha τα δικά του ταξίδια.
Διότι όπου κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνει, ο Reader's - diggest μας βλέπει και μας αγαπά.
Εξάλλου αυτή εδώ η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη, τελικά, έτσι ώστε κανείς και ποτέ δεν ξέρει....
στα μπλογκς. Φίλους καλούς καρδιάς του χρωστώ και μια αναδεξιμιά χάρμα, τη νουβαντίτσα. Ακόμα και το ότι είμαι η άλεφ, μπορεί να του χρωστώ, πολλά κεραυνοβόλα σίγουρα του χρωστώ και βέβαια πια μου λείπει εκείνο το αμίμητο, ανεκδιήγητο "καλή μου κυρία" και "καλή μου κυρία" τώρα που απόκτησα για κείνον το όνομα το κανονικό. Κι έτσι με πολύ χαρά, σήμερα, φιλοξενούμε με τον Moha τα δικά του ταξίδια.
Διότι όπου κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνει, ο Reader's - diggest μας βλέπει και μας αγαπά.
Εξάλλου αυτή εδώ η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη, τελικά, έτσι ώστε κανείς και ποτέ δεν ξέρει....
ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Εάν έπρεπε να διαλέξω μια και μόνο μια πόλη να επισκεφτώ στη ζωή μου αυτή θα ήταν η Νέα Υόρκη. Γιατί εκεί τελικά συμβαίνουν τα πάντα πολύ πριν τα αντιληφθεί ο υπόλοιπος πλανήτης. Και ποτέ δεν πλήττεις. Πρωινός αχνιστός καφές (απαραίτητη εποχή ταξιδιού χειμώνας) στα όρθια με ένα ζεστό πρέτζελ σε ένα εβραικό deli, βόλτες στα μουσεία το μεσημέρι, φαγητό μεσημεριανό όπου τύχει και όπου είναι ωραίες οι μυρωδιές, απογευματινή βόλτα (μέχρι να σουρουπώσει) στο Σέντραλ Παρκ, μια συναυλία του Boss στο Μάντισον ή ένα ολόκληρο βράδυ βόλτα στα τζαζ κλαμπ του Βίλατζ με κατάληξη το θρυλικό Half Note. Και ακόμη πιο αργά στους Τέσσερις Δρόμους με πολυθρόνες που βουλιάζεις το κορμί σου και χαλιά που βουλιάζεις μέχρι τον αστράγαλο μένει ανοιχτό το Μαρνς εν Νόμπλς, το μεγαλύτερο βιβλιοπωλείο του πλανήτη. Διαβαζεις παρέα με άλλους ξενύχτηδες και όταν βαρεθείς κλείνεις το βιβλίο καληνυχτίζεις και φεύγεις. Εναλλακτική ένα καλό θεατρικό έργο στο Μπροντγουέι και βόλτα στην Τάιμς Σκουέαρ με τα νέον και τα βίντεο γουόλ να σε χαζεύουν. Και όταν υπάρχει διάθεση για "σκληρά" και περιπέτεια με τη σωστή παρέα δέκα λεπτά στην άκρη της πόλης, στο γκέτο του Κόνι Αϊλαντ, εκεί όπου μαυράκια παίζουν μπάσκετ δίπλα σε πτώματα, ντίλερ πουσάρουν πρέζα και νταβατζήδες την αδελφή τους. Take a walk on the wild side για να ανέβει η αδρεναλίνη. Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε σε τουριστικούς οδηγούς ή στα βιβλία της Σώτης Τριανταφύλλου. ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ
Μια απόλυτη "μεταφυσική" εμπειρία, η θέα ενός οικήματος από ψηλά,πολύ ψηλά είναι ότι θα θυμάμαι. Λεπτομέρειες λυπάμαι αλλά απαγορεύονται. Το Λονδίνο είναι η μικρογραφία της Νέας Υόρκης συν το Αγγλικό φλέγμα και μείον την αμερικάνικη υπερβολή και γκλαμουριά. Με τα δικά του θέατρα, τα δικά του κλαμπ για συναυλίες, το Σόχο που έγινε πια τουριστικό αλλά στα σκοτάδια του κρύβει ακόμη μυρωδιές από το underground της δεκαετίας του '80 και ευτυχώς δεν "χάλασε" το υπόγειο του Ρόνι Σκοτ. Πολυεθνικές μυρωδιές και η Οξφορντ Στριτ που θυμίζει Ομόνοια και Κολωνάκι παραμονές Χριστουγέννων. Ο δρόμος με τα βιβλιοπωλεία, Πικαντίλι Σέρκους και tea at five o' clock για να τηρηθεί η παράδοση. Ζητάς παγωμένο τσάι για να σε κοιτάξει παραξενεμένος και ενίοτε με δυσφορία ο σερβιτόρος και για να σπάσεις ακόμη περισσότερη πλάκα μπαίνεις στο ταξί και προσπαθείς να πιάσεις κουβέντα στον γέρο ταξιτζή ή να του πεις να σε πάει από συγκεκριμένη διαδρομή. Και τα δύο απαγορεύονται από τον κώδικα των Λονδρέζων ταξιτζήδων.ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΤΟΚΙΟ
Φτάνεις μισοκοιμισμένος από το ταξίδι, πατάς το πόδι στο αεροδρόμιο και δεν βλέπεις ούτε για δείγμα πινακίδα στα αγγλικά ή με λατινικούς χαρακτήρες. Οποιον ρωτάς σου απαντάει yes με υπόκλιση και καταλαβαίνεις ότι κανείς δεν μιλάει λέξη αγγλικά ή άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα. Χαμένος στη μετάφραση, μπαίνεις στο τραίνο που τρέχει με ταχύτητα διαστημοπλοίου και μαθαίνεις γρήγορα ότι το Τόκιο δε υπάρχει αλλά αποτελείται από 13 διαφορετικές πόλεις. Στο εστιατόριο ο κατάλογος είναι στα γιαπωνέζικα και δείχνεις στον σερβιτόρο το πιάτο του διπλανού που σου αρέσει. Στο μίνιμαλ δωμάτιο του ξενοδοχείου χωράς ή εσύ ή η βαλίτσα οπότε κλείνεις δίκλινο για να βολευτείς. Επίσης μαθαίνεις ότι στα γιαπωνέζικα ξενοδοχεία το τσεκ ιν είναι απαραίτητα στις 2 το μεσημέρι και το τσεκ άουτ στις 10 το πρωί. Σε αποζημιώνουν τα χάι τεκ μπιχλιμπίδια που αγοράζεις σε εξευτελιστικές τιμές ή το τελευταίας τεχνολογίας λαπ τοπ στο μισό της "ελληνικής" τιμής του. Μαθαίνεις να ζεις με νοήματα, να υποθέτεις όσα δεν ξέρεις και να ψωνίζεις από αυτόματους πωλητές.
ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
Αποφασίζεις να κάνεις τουρισμό με τα πόδια, παρέα ο χάρτης, πρώτη απαραίτητη στάση στην αψίδα του θριάμβου, στρίβεις αριστερά και ψάχνεις να τον δεις. Βλέπεις μόνο ουρανό, προχωράς, ο χάρτης είναι σωστός, συνεχίζεις αλλά δεν τον βλέπεις. Τελικά αφού χωθείς σε κήπους, στενά σοκάκια ή μεγάλους δρόμους κάποια στιγμή στρίβεις αριστερά απορώντας τι λάθος έχει γίνει και τον βλέπεις. Στα πόδια του πύργου του Αιφελ και μετά ψηλά στην κορυφή του κόσμου. Το απόγευμα το Τροκαντερό με τους σκέιτερ και τα ζευγαράκια είναι ότι καλύτερο μπορείς να βρεις για χαλάρωση μετά τους κήπους του Λουξεμβούργου. Στους κήπους μπορείς να φας ώρες παρέα με ένα βιβλίο βιώνοντας την ασυνήθιστη ηρεμία της μεγαλούπολης. Μονμάρτη οποιαδήποτε ώρα γιατί είναι μοναδική, Καρτιέ Λατέν και στα σκαλοπάτια της Νότρ Νταμ καταριέσαι την ώρα που άρχισες το τσιγάρο. Βόλτα στον Σηκουάνα και στάση σε οποιοδήποτε μπιστρό για φαγητό η καφέ και ένα διήμερο στη Ντίσνεϊλαντ για να θυμηθείς το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Το μοναδικό μέρος στον πλανήτη που μεσόκοποι κάνουν χωρίς ενοχή βόλτες πάνω στα αλογάκια του καρουζέλ δίπλα σε δεκάχρονα.
ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ:
Οποιος την γνώρισε μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 ξέρει τη ράμπλα που είναι καθαρή, το Πορτ Ολύμπικο και τη μεταμορφωμένη Βαρκελώνη. Οι πιο παλιοί θυμούνται τη ράμπλα με τους πορτοφολάδες, τα πρεζόνια, τις πόρνες και τις ανατριχιαστικές σειρήνες περιπολικών και ασθενοφόρων όλο το βράδυ. Υπόκλιση στον Γκαουντί στη ΛαΣαγράδα Φαμίλια η στην ΛαΚάζαΜιλά με την κυματοειδή μορφή και δομή, θέα από ψηλά στον λόφο του Μονζούικ (εκτός από το τελεφερίκ υπάρχει και ο ποδαρόδρομος), μεσημεριανός καφές στην πλάθα Καταλούνια όπου χαζεύεις μερικές από τις πιο ωραίες γυναίκες του πλανήτη μαζεμένες. Και σε ένα από τα στενάκια της ράμπλα υπάρχει το Caracoles για Ισπανική κουζίνα. Οποιος δεν θέλει να φάει τη σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, τα....καρακόλες (σαλιγκάρια δηλαδή) διαλέγει τη θέση και το τραπέζι του Σαλαδόρ Νταλί (κάτω από τη φωτογραφία του) και....βολεύεται με αστακομακαρονάδα. Οι νύχτες στο Πορτ Βελ και στη Μπαρτσελονέτα δεν τελειώνουν ποτέ ή καλύτερα αρχίζουν πολύ μετά τα μεσάνυχτα και τα ποτά είναι φτηνά. Φυσικά και φανατικά απέχουμε από τις ταυρομαχίες γιατί ο ταύρος είναι περήφανο ζώο και το κόλπο σικέ. Εκτός αν ξέρουμε ότι είναι το κακό Σαββατοκύριακο του ταυρομάχου.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενίαR.D.
ΥΓ. Εμείς σ' ευχαριστούμε λέμε, για τα ταξίδια, τη φιλία, τη διαδρομή... Την ανοιχτή καρδιά, μονίμως! Για το "σουσάμι άνοιξε" που υπήρξες για μένα, σε τόσα πολλά.Ετσι ώστε σαν αύριο να μην έχω να θυμάμαι μόνον τους... δίδυμους πύργους! Α για να μη ξεχνιόμαστε, Μαμαλούκα, Βάλια μου, για αύριο λέμε Χρόνια Πολλά! (ρήντερ έχουν γενέθλια λέμε!)
